Daatje

Aangeslagen

Enigszins aangeslagen zit ik een blogje te schrijven. "Aangeslagen?" "Ja, aangeslagen". Mijn mailbox doet heel erg raar, geeft rare berichten die me vertellen dat er iets niet goed zit in de instellingen of zoiets, en ik kan het niet verhelpen. Ook het mannetje van de computerwinkel staat er machteloos tegenover. De man in huis belt de Helpdesk en nu moet het allemaal goed komen. Dat kan binnen een uur, maar het kan ook 24 uur duren. Intussen krijg ik allerlei sms-jes dat ik niet per mail te bereiken ben en er komen ook geen mailtjes als er mensen op mijn Hyve of weblog hebben gerea-krabbelt. Ik kan daar heel slecht tegen en heb van alles en nog wat al geprobeerd en nog lukt het niet. Een klein momentje denk ik terug aan mijn ouwe vertrouwde laptopje die een week of wat geleden verhuist is naar het computerkerkhof, geheel en al terziele. De documenten en mails en andere belangrijkheden ( volgens mij) zijn overgezet op deze laptop en de rest staat op een back-up.

En nu moet ik dus wachten tot morgen om te kunnen zien of het mannetje van de helpdesk het probleem heeft kunnen oplossen. Vanavond zet ik dus een grote doos met lapjes op tafel en ga ik maar vlaggetjes knippen, dan kan ik morgen even achter mijn inmiddels 26 jarige naaimachientje aan de slag, er liggen nog een paar opdrachten klaar dus ik verveel me niet.

Nu alleen mijn mailbox nog..... en wie me echt nodig heeft mijn mobiele nummer is 06 - 2914............. ( jammer joh!!!!!!!!!!!!!!!!!)

Verdrietigheden

Het staat geschreven in het plaatselijke kerkblad. Ze verwachtten een baby en bij de 20 weken echo is vast komen te staan dat het kindje gehandicapt geboren zal worden. Ik lees het en ben er intens verdrietig over, het laat me niet meer los. Weg roze wolk, weg onbezorgde zwangerschap, en wat blijft zijn de twijfels de zorgen en het verdriet. In "mijn" tijd had je deze echo nog niet en trouwens er zou toch niet op te zien zijn geweest. Mijn eerste 12 weken met Walter waren mooier dan mooi, alhoewel er toch wel ergens een belletje ging rinkelen heb ik toch maar mooi ontzettend lekker gekraamd en genoten van mijn ventje. Voor deze ouders is er nu de onzekerheid. Als ik nu in mijn zwanger/baby jaren zou zitten dan zou ik de echo nooit laten doen, ik zou niet willen weten of het een jongen of een meisje zou zijn, niet willen weten van gezond of gehandicapt, maar stilletjes het wonder in mijn buik afwachten en dan verder kijken. Want hoe dan ook, ik zou nooit de beslissing kunnen nemen van geboren worden/of niet.

Gelukkig zijn de jaren van zwangeren en baren voorbij, dat laat ik nu over aan de volgende generatie.

Mail / computeren voor eh...........

Er gaat iets mis met mijn e-mail. Sinds het mannetje van de computerwinkel een nieuwe toestand heeft geïnstalleerd gaat er van alles en nog wat niet zoals het moet gaan. Zo krijg ik ineens geen mails meer terwijl er toch wordt gereageerd op mijn blog. Van mijn werk kunnen ze geen E-post meer kwijt, daar komt een berichtje dat mijn postbus vol zou zitten, en er zitten nog maar 25 berichten in. Het nieuwe progamma is windows-live-mail en dat zou volgens het mannetje van de computerwinkel een héél goed progamma zijn. Ik heb wat rondgeneuzeld en kan er niet achter komen wat er aan de hand is. Maandag maar even naar de winkel ( of iemand moet een oplossing weten??)

En dan nog een vraag: hoe krijg je zo'n naam in je blog met een streepje eronder en als je er dan op klikt dan ga je naar de website van de be-onderlijnde-weblog? Heet zoiets een feed, en zo ja hoe DOE IK DAT???

U leest het al, ik moet op cursus, computeren voor Dummies....................... ( geeft niks, ik heb andere kwaliteiten echt waar!)

Blogger-Award

Ik kreeg van Menrike een Blogger award. Dank, dank, dank ( de vlaggetjes-lijn had je even goed wel op tijd gehad hoor!!) En nu moet ik dus zeven dingen over mezelf vertellen. Hou je vast, daar gaan we:

1. Ik verf al 15 jaar mijn haar omdat ik achter in de 20 al de eerste grijze haren ontdekte in mijn, voor een hollandse bijna te donkere haren. Volgens de kapper is het pigment dan sneller op, omdat de nieuwe haren zo onnatuurlijk donker moesten zijn.

2. Ik ben hopeloos op zoek naar werk in de gehandicaptenzorg, kreeg vandaag wéér een afwijzing. Omdat ik ervaringsdeskundige ben, maar geen zorg-doploma's heb is het bijna onmogelijk om daar (weer) in aan het werk te kunnen. Ik zou wel weer willen gaan leren maar dat betekend dat we Walter helemaal uit huis moeten plaatsen, lijkt me geen optie......

3. Ik zou best 15 cm. korter willen zijn. Eén meter tachtig is echt te lang, ik heb nooit schoenen aan met hakken en dat vindt ik zóó mooi en vrouwelijk, maar dan steek ik echt overal bovenuit.

4. Als ik nu weer 18 of 20 zou zijn dan zou ik willen worden wat ik toen ook al wilde worden, Tja, daar wordt u niet veel wijzer van. Dan zou ik Psychologe zijn geweest. Mijn vader dacht daar anders over; later pakte ik de studie toch op en toen kwam Walter. Een unieke casus, maar studeren en full-time een gehandicapt kind begeleiden gaan niet samen.

5. Ik ben dol op huishoudelijk werk. Uiteenlopend van strijk- naar ramenlappen. Ik werk mijn hoofd leeg en mijn huis schoon. Lekker!!!! ( dit is echt serieus waar!)

6. Ik mag graag koken voor mijn vrienden Arie en Marjan. Die zijn zo gezellig na anderhalf liter rode wijn. Echt je zou er eens bij moeten zitten.... Gezellig, eten en genieten van elkaars gezelschap!

7. Ik ben al 26 jaar getrouwd met mijn eigen maatje. We kregen drie fantastische kinderen, een geweldige schoonzoon én een heerlijk kleinzoontje. Ik ben optimistisch en opgeruimd van karakter, maar kan intens verdrietig zijn om heel kleine dingen ( en ook om grote dingen hoor...)

Nog eentje dan:

Ik ben apetrots op onze Lisa, die vandaag als kraamverzorgster aanwezig mag zijn bij de eerste bevalling sinds haar tien weken full-time school. Lies, je bent een toppertje!

Doorgeven aan 7 mensen:

Eva, Peter, Geertje, Mireille, Wondelgijn, Wilma en Rinus. Ik ben benieuwd naar jullie openhartigheden!

Geen nieuws.

Geen nieuws dus. Nou ja, een beetje. Druk, druk, druk. Maar dat klinkt niet echt als nieuws, toch? Een beetje moe, ook niets nieuws aan te ontdekken. Op zoek naar ander werk, ook geen nieuws. Was gedraaid, gevouwen en opgeruimd, ook geen nieuws. Gewoon, geen nieuws, dus!

O ja, toch wel! Vanavond naar de schoonheidsspecialiste en dan ben ik weer als nieuw!

Voorjaar.

Ik hang voor mijn keukenraampje even naar buiten te koekeloeren naar de wegsmeltende sneeuw. Op straat is het hier en daar nog spekglad, maar mijn stoepje is geveegd en dus prima begaanbaar. De voortuin is ernstig toegetakeld nadat we begin van de winter een metershoge bol-den hebben verwijderd. Het was zo'n enorm gevaarte geworden dat de hele lichtinval van de keuken erdoor werd weggenomen. Nu is het kaal en ziet de tui eruit als een leeg stukje grond wat schreeuwt om aandacht ( lees: nieuwe planten) De pioenrozen kunnen weer helemaal tot hun recht komen, de buxus wordt vast wel weer fris en groen, de skimmia kan weer uitbreiden want ze krijgen allemaal weer genoeg licht. En dan opeens zie ik ze, dappere kleine puntjes steken voorzichtig boven de nog bevroren grond uit. Het begin van tulpen en andere verrassingen die nu nog diep in de aarde verstopt zitten. Dit is het begin van voorjaar 2010, en het geeft weer hoop voor de toekomst die er af en toe zo donker uitziet. Nu kijk ik elke dag of ze al een stukje zijn gegroeid. Ergens ben ik toch wel een beetje kind gebleven....

Sneeuw-moe

De mensen zijn het zat, nou ja, de oude mensen dan. Ze hebben er genoeg van gehad én gezien. Vermoeid schuiven ze de gordijnen open om voor de zoveelste keer de witte wereld te aanschouwen. Prachtig die sneeuw, maar voor de ouderen en moeilijk ter been mensen is het allang niet leuk meer. Er wordt geklaagd dat het de zoveelste-zaterdag-zondag in een rijtje is dat ze niet of slechts met hulp naar buiten kunnen. Kinderen worden ingeschakeld om de boodschappen te doen, en zelf zuchten ze achter de gordijnen dat het nu echt niet leuk meer is. In mijn herinnering had je vroeger nog wel vaak van dit soort winters. Je werd s 'morgens wakker met de ijsbloemen op je raam en in huis was het koud. Alleen in de woonkamer was een gaskachel en later ook in de keuken. Het duurde nog jaren voordat in het rijtjeshoekhuis waar ik ben opgegroeid centrale verwarming zou worden aangelegd. We schaatsten zolang het ijs het toeliet, al dan niet op je eigen schaatsen of de schaatsen die je doorkreeg van je oudere zus. Ik had een witte bivakmuts om mijn oren te beschermen tegen de kou, we droegen warme wanten en aten stamppot en dronken chocolademelk. Vroeger lijkt zo lang geleden, zo ver weg. Mijn moeder zette s 'morgens je schoenen bij de kachel, soms mocht je je laarzen aan, maar liever niet, want die moesten uit op de gang op school en dan liep je de hele dag op je sokken. Ach mijn moeder. Ze deed zo vreselijk haar best om goed voor ons te zorgen. Juist in deze dagen moet ik er veel aan denken. Het zorgen is totaal omgedraaid, moeder heeft nu zorg nodig, veel zorg. De aanstaande verhuizing grijpt haar enorm aan. Ze is moe en onzeker in haar bewegingen. Ze eet en slikt moeilijk; is rillerig en af en toe verdrietig. De laatste dagen in haar huidige stekkie worden ingevuld zodat ze niet teveel alleen zit tussen de dozen en lege kasten. Nog twee nachten slapen......

© A.H.

De ziekte van "Oldtimer".

De ziekte van Oldtimer slaat verwoestend om zich heen. Met kleine stapjes en hapjes neemt deze nare aandoening het leven van de mens die hij gevangen houdt, over. Verwarring, onrust, verdriet om het niet begrepen worden vechten om voorrang in het leven van mijn moeder. Ze kijkt verdrietig om zich heen als we haar leven inpakken in dozen en tassen. Er moet heel veel worden opgeruimd, weggegooid, ingepakt, opgehaald door de kringloopwinkel. In alle kasten en laden vinden we sporen van het leven dat ze heeft gehad in de seniorenwoning waar ze, ruim 14 jaar geleden, is gaan wonen. Er zijn momenten om te lachen, maar ook momenten om te huilen. Als we de linnenkast proberen in te pakken is het genoeg geweest. Lang niet alles kan mee, en dat geeft moeite. Tientallen nieuwe handdoeken en keukendoeken komen we tegen, ongebruikt, strak in de vouw liggen ze te wachten om in gebruik te worden genomen. Moeder is er trots op, maar kan niet accepteren dat ze niet alles kan meenemen. De twee-kamerappartementen in het verzorgingscentrum laten voorraadkwekerijen niet toe. Verslagen kijkt ze naar de ongebruikte Jorzolino handdoeken, en slaakt een diepe verdrietige zucht.

Zus en ik begrijpen elkaar zonder woorden. We leggen de spulletjes terug in de kast, dat doen we volgende week wel. Een grote stapel handdoeken/theedoeken/keukendoeken gaan in een tas mee naar huis, volgende week gaan ze naar mijn moeders nieuwe plekje, gewassen en gevouwen en waar nodig gestreken. Nog drie nachten slapen dan verhuist ze. En dan hebben wij nog tot 25 februari om de rest van het huisje leeg te ruimen.

Verhuizen

Toen ok nog maar even uit mijn boerka was gerold ( na 24 uur én uitdrogingsverschijnselen ) kwam er bericht dat mijn moeder een appartement heeft gekregen in woon- en zorgcentrum De Haven. dat betekend concreet dat ze er vanaf volgende week woont en dat we dus een heleboel moeten uitzoeken, inpakken en opruimen. We komen de leukste dingen tegen en moeten noodgedwongen een heleboel weggooien, want zeg nou eerlijk: Kerstwensen voor 1988 en de beste wensen voor 1989, dat hoeft nu echt niet meer te worden bewaard.

Neem me dus niet kwalijk dat ik er even niet ben, mijn zus en ik pakken mijn moeders leven in kartonnen dozen.

Boerka-verbod.

Nee, beste mensen, ik heb geen politieke mening hierover. Absoluut niet, stel je voor. Toch ben ik enigszins angstig voor een ophande zijnde boerka-verbod. Hoe dat komt? Ik zal het proberen uit te leggen. Afgelopen week rolt er een folder van Blokker door de deur. Er staat heel wat gedoe in wat ik niet hoef, maar ineens valt het oog ( hetwelk ik daarna direct weer heb opgeraapt) op een lekker warme fleece-achtige-boerka. In het nederlands heet zo'n ding een televisie-plaid, je wurmt hem om je heen en het lange lijf is van top-tot-teen in een warme flodder-fleece gehuld; lekker warm en de verwarming kan een graadje lager, niet slecht in deze economisch zware tijden. Mijn man trekt verbaasd de wenkbrauwen drie etages hoger als ik bevallig met het ding probeer te gaan zitten; gelooft u mij, dat valt nog niet mee. De TV-Boerka is lang en hangt zelfs helemaal over mijn lange lijf tot bijna op de grond. Ik schurk me aan alle kanten in het grijsbruine geval en leg terloops nog een kussentje achter het vermoeide hoofd. Na een minuut of tien begint het kookproces en stijgt mijn lichaamstemperatuur naar gevaarlijke hoogten. "Drinken" denk ik. Maar da's een ander probleem. Als ik opsta is mijn burka weer helemaal uit model en dat wil ik niet. Toch wil ik drinken en iets te snacken is trouwens ook niet gek. Om me heen kijkend zoek ik een slachtoffer die mij van drank en spijze zal moeten gaan voorzien. De man in huis slaakt een diepe zucht als ik hem vraag iets in te schenken. Hij staat op en geeft me een glas Spa en fruit, lekker fris. een zakkie naturel chips erbij en ik kan er weer helemaal tegen, voor een uurtje dan hé, dan ga ik naar bed.

Van mij mogen ze in Den Haag nog even nadenken over dat verbod, of mag het binnenshuis wel?